هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ طِينٍ ثُمَّ قَضى أَجَلًا وَ أَجَلٌ مُسَمًّى عِنْدَهُ . « 1 » « پروردگار آن كسى است كه شما را از گل آفريد ، و سپس اجلى قرار داد و ليكن اجل مسمّى در نزد خداست . » از اينجا معلوم مىشود كه دو اجل داريم . يك اجل ، اجلى است كه خدا براى ما معيّن فرموده و يك اجل ، أجل مسمّى كه آن در نزد پروردگار است . و چون از طرفى طبق آيه كريمهء ما عِنْدَكُمْ يَنْفَدُ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ باقٍ « 2 » مىدانيم كه آنچه در نزد ماست فانى و خراب و آنچه در نزد پروردگار است باقى خواهد بود ، بنابراين چون اجل مسمّى در نزد خداست حتماً از چيزهائيست كه باقى بوده و دستخوش بوار و عدم و فناء قرار نخواهد گرفت ؛ بنابراين مدّت عمر ما كه اجل ماست سپرى مىشود و ليكن اجل مسمّى باقى مىماند . بايد ديد چگونه دو اجل داريم ؟ فرقش چيست ؟ چرا يكى از آن دو فانى و ديگرى باقى است ؟ براى سنجش اين موضوع مىگوئيم : در سورهء يونس آمده است : إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا

--> ( 1 ) قسمتى از آيه 2 ، از سورهء 6 : الانعام ( 2 ) صدر آيه 96 ، از سورهء 16 : النّحل